O Dziadzie

Nazywam się Dziad Guślarz i robię rzecz z pozoru niepraktyczną: biorę stare kroniki i księgi – takie, których normalny człowiek nie tknie bez przymusu szkolnego – i czytam je na głos, we własnym, świeżym przekładzie. Bez zakurzonego „jżem rzekł”, bez przypisów wielkości samego tekstu. Tak, żeby dało się słuchać przy robocie, w drodze albo zamiast zaśnięcia.

Interesuje mnie nie tylko co w danej księdze stoi, ale i kto ją pisał oraz w jakim był humorze. Bo dawni autorzy bywali mądrzy, ale też stronniczy, leniwi i skorzy do bajek – a ich potknięcia bywają ciekawsze od prawdy. Dlatego do każdej opowieści dorzucam komentarz: gdzie kończy się wiedza, a zaczyna zmyślenie.

A dlaczego akurat ja i akurat to? Bo ktoś musi. Te teksty leżą w archiwach jak dobre wino, którego nikt nie odkorkowuje. Ja odkorkowuję – i nalewam.

Uczciwie o źródłach: teksty źródłowe pochodzą ze skanów w domenie publicznej. Przekłady, nagrania i opracowania są moje – jeśli gdzieś się mylę, mylę się na własny rachunek.